" Woonzorgnet is een fijne club en ik geloof er echt in, ik heb een fijne stek en dat had ik nooit gedacht een paar jaar geleden!"

Mike


Mike werd geboren in Canada en is de oudste uit een gezin van 5 kinderen. Nederlandse ouders, geëmigreerd en getrouwd in Canada. Een van zijn jongere broertjes kreeg als baby een hersenontsteking, waardoor Mike (toen 3 jaar) en de rest van het gezin genoodzaakt waren terug te keren naar Nederland. De specifieke zorg en sociale voorzieningen in Nederland waren beter geregeld dan in Canada. Ze trokken in bij hun opa en oma, op een grote boerderij in de buurt van Dinxperlo.

De belangrijkste les die ik in deze periode heb geleerd, is dat we als familie elkaar moesten helpen. We waren sociaal op elkaar aangewezen, moesten samenwerken en hard werken op de boerderij. We hadden veel vee en boomgaarden, het echte boerenleven.

Op de lagere school ging het eigenlijk best prima. De laatste jaren van de basisschool was ik zelfs een van de beste van de klas! Toen ben ik atheneum gaan doen, richting A: veel talen, geschiedenis en aardrijkskunde. Ik heb mijn diploma gehaald en ben toen Rechten gaan studeren. (Ik kwam op een goeie zomerdag thuis van vakantie toen ik hoorde dat mijn vader en een vriend van mij, me op hadden gegeven voor deze Rechten studie). Na het 2e jaar zag ik het niet zitten, ik kreeg in het 3e jaar bestuursrecht en moest daarvoor veel opstellen schijven. Aangezien ik moeite heb met het onderscheiden van hoofd- en bijzaken was dit erg moeilijk voor mij. In deze periode dronk ik al stevig en had ook last van depressies. Dit deed ik overigens al vanaf mijn 13e jaar hoor. Drank werd de rode draad door mijn leven. Ik heb mezelf langzaam zien aftakelen.

Ik ben met mijn rechtenstudie gestopt en ging meer uitzendwerk doen. In deze periode ging ik ook samenwonen. Eerst bij een kennis van me in huis, later kochten we een woning tegenover het K.M.T. in Nijmegen. (Koninklijk Militair Tehuis). Gekocht op haar naam overigens. Maar ik was alleen maar met mezelf bezig. Iedereen om me heen zag het gebeuren, alleen ikzelf niet zo. Maar nooit heeft iemand me gestopt.

Het uitzendwerk hield ik vaak niet vol omdat ik dacht: heb ik hier nou voor geleerd?? Ook mijn relatie ging na 13 jaar over… Ik was inmiddels 33 jaar, dagenlang dacht ik : wat moet ik nou met dit leven? Ik werkte een beetje zwart, meer niet. Toen ik 34 jaar was ging ik bij de AA. Dat ging ook niet goed, ik ontmoette een vrouw die ook dronk, nou ja, dat ging gewoon niet goed.

Via een tante van een vriendin kwam ik bij FOKUS terecht. Een instelling met als hoofd doelgroep destijds “lichamelijk gehandicapten”. Hier kon ik werken. Op kerstavond kwamen ze handjes tekort en kon ik invallen. ADL deed ik: algemene dagelijkse levensverrichtingen. Ik heb hier zo’n 12/13 jaar gewerkt ik kon ondertussen de MBO opleiding Inrichtingswerk volgen en heb hiervoor mijn diploma gehaald. Maar ook hier ging het mis, ik kwam soms dronken op mijn werk. Ik denk dat mijn collega’s het ook wel wisten. Waarschijnlijk deed ik toch ook iets goeds dat ze me zolang niet ontslagen hebben.

Ik begon ook met het kweken van hennep. Ik gebruikte zelf ook. Nu zie ik duidelijk dat ik mensen daarmee schade aanbracht en zou het dus nu nooit meer doen. Ik wil juist mensen er vanaf houden omdat ik heb gezien wat het met mensen kan doen.

Ik heb van alles meegemaakt. Ook een hartinfarct. Ik ben voor 100% afgekeurd. Op een avond dacht ik: Ik maak er een eind aan. Ik slikte zo’n 200 paracetamols en dronk bier. Een vriendin (die overigens binnenkort ook bij Woonzorgnet komt wonen) vond me en heeft de ambulance gebeld. Ik heb 4 dagen in coma gelegen heb ik mij laten vertellen. Toen ik wakker werd vloekte ik en dacht: Ben ik nu nog steeds op deze wereld?! Ik ging naar het GGZ. Hier heb ik een jaar of 10 gezeten.

Toen gebeurde er iets waardoor ik stopte met drank. Ik had zowel drugs als alcohol tot mij genomen en liep wat over straat naar huis. Toen zag ik een mooie taxi auto staan. Ik hou van auto’s dus ik ging even kijken. Zie ik dat de sleutels er nog inzitten! Ik dacht: Die neem ik mee! Hoef ik mooi niet te lopen. Onderweg kreeg ik een ongeluk. Ik ben van de weg geraakt, had geen gordel om, reed tegen een boom en ben waarschijnlijk over de kop gegaan want  ik kwam met de neus de andere kant op weer op de grond terecht.  De auto had heel veel schade maar ikzelf had niets. Ik ben naar mijn vaders huis gelopen, die nota bene politie agent is. We hebben de politie gebeld en ik moest verslag doen waarom ik dit gedaan had. Na dit voorval dacht ik: nu moet ik stoppen, anders gaat het ECHT mis!  Ik heb toen nog wel eens geblowed en af en was af en toe manisch, maar daar ben ik sinds 2 jaar ook helemaal vanaf. Ik ben nu 2 jaar helemaal stabiel.

Via mijn begeleider van het GGZ kwam ik in aanraking met Woonzorgnet. Ze vertelde over de nieuwe locatie in Nijmegen en daar had ik wel oren na! En ik voel me als een vis in het water; kan doen en laten wat ik wil, vrij zijn, maar wanneer nodig krijg ik een steuntje in de rug. Al mijn dromen zijn uitgekomen. Met de begeleiding gaat het super goed en ik kan het met iedereen vinden. We combineren serieus met een glimlach. Ik wil bij Woonzorgnet blijven tot mijn dood, haha.

Ik geloof in “Wie goed doet, goed ontmoet” en “Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet”. Ik geloof als je goed bent voor de mensen om je heen, je het in de tijd ook echt terug krijgt, misschien niet meteen, maar in de tijd zeker. Ik vind het bijzonder dat ik het overleefd heb allemaal. Het komt altijd weer goed, er is altijd hoop. Ik denk ook echt dat er iets bestaat als een “hogere macht”. Ik lach weer en heb zin in het leven. Ik heb het sms’en ontdekt, ben gaan e-mailen en heb op deze manier weer contact gekregen met een oude jeugdvriend (we waren toen 6 jaar). We hebben elkaar in de afgelopen 50 jaar misschien 1 keer nog gezien, maar verder niet. Nu hebben we regelmatig contact en zien we elkaar om samen oude verhalen van vroeger op te halen.

Woonzorgnet omschrijven? Fantastische begeleiding met kennis in huis. Ik kan weer enthousiast zijn zoals ik vroeger als kind was, ik kan mezelf weer zijn. Woonzorgnet is een fijne club en ik  geloof er echt in, ik heb een fijne stek en dat had ik nooit gedacht een paar jaar geleden!

 

terug naar overzicht