"De Heuve is voor mij een plek waar ik weer mezelf mag worden"

Wilma


Het verhaal van Wilma

Gedicht HOOP

‘Diep in onszelf dragen wij hoop.

Is ze niet daar dan is ze nergens.

Hoop is een kwaliteit van de ziel

en hangt niet af van wat er in de wereld gebeurd.

Je kunt dat aan niemand delegeren.

Hoop is niet voorspellen of vooruitzien.

Het is een gerichtheid van de geest, een gerichtheid van het hart.

Hoop in deze diepe en krachtige betekenis is niet hetzelfde als vreugde

omdat  het goed gaat of bereidheid om je in te zetten voor wat op

succes afstevent.

Hoop is het vermogen om ergens voor te werken omdat het goed is,

niet omdat het kans van slagen heeft.

Hoop is beslist niet hetzelfde als optimisme.

Het is niet de overtuiging dat iets goed zal aflopen,

maar de zekerheid dat iets ertoe doet

ongeacht de afloop.

Het is hoop, meer dan wat ook,

die ons de kracht geeft om te leven

en voortdurend nieuwe dingen uit te proberen,

zelfs in omstandigheden die hopeloos lijken.’

 

Dit gedicht wil ik graag delen, omdat ik jarenlang ook geen hoop heb gehad dat het ooit nog goed met mij zou komen. Nadat ik een psychose heb gehad in 2012 en daarna zware medicijnen heb geslikt die mijn gevoel totaal weghaalde, (in het begin had ik ze nodig om uit de psychose te komen en voor sommige mensen zal het misschien wel nodig zijn om ze zo lang te gebruiken) wilde ik in augustus 2016 zelf met die medicatie stoppen omdat mijn leven niet leefbaar meer was, ik heb ook dingen gedaan die niet goed waren voor mij en mijn gezin.

In diezelfde tijd verhuisde ik vanuit de kliniek te Winterswijk, (ik heb in die jaren meerdere opnames gehad), naar De Heuve van Woonzorgnet te Silvolde, als tussenfase om mezelf weer te mogen ‘terugvinden’ voordat ik weer naar huis kan, naar mijn gezin, die ik zo mis en die me ook allemaal veel steun en liefde hebben gegeven en ook mijn lieve familie en vrienden. Maar gelukkig gebeurde er in die periode iets waar ik niet meer op had gehoopt, in het begin toen ik op locatie De Heuve woonde voelde ik me nog heel slecht, afkicken van medicatie is niet gemakkelijk, maar ik bleef hoop houden en probeerde wat in mijn macht lag om door te gaan ..........en de ‘warme deken’ die de medebewoners, begeleiding en mensen van het GGNet me gaven, gaf me de kracht om door te gaan, elke dag weer, tot ik langzaam aan voelde dat er iets in mij veranderde, ik voelde me beetje bij beetje weer mezelf worden. De Heuve is voor mij een plek waar ik weer mezelf mag worden, Jezelf Zijn....

Hoop heb ik op de Heuve weer teruggevonden, Hoop om weer te gaan leven! En ik hoop in de toekomst weer aan de slag te kunnen gaan met Reiki en magnetiseren, ik wil graag mensen helpen.

Dus HOOP blijven houden ook al voel je je nog zo naar.  Vergeet niet, dat als de zon s ’avonds ondergaat, dat die s ’morgens ook weer opkomt ;)  

Ik wil dan ook afsluiten met veel dank aan de medebewoners en alle lieve mensen van de begeleiding.  Liefs

terug naar overzicht